De Reis Utrecht AnconaMindfull autorijden

 

 

 

 

 

 

Mijn gedachten brachten me terug naar het gesprek van een half uur geleden bij de Coldrerio. Ik parkeerde naast een andere Ned. auto en zij begon meteen een praatje.
‘Mijn man had je al gespot’, zei ze, ‘wat stoer, een vrouw alleen die hier in Zwitserland rijdt’. Die heeft vast een doel, die wil ergens naartoe’, had hij gezegd. ‘Ik zou dat niet durven’, zei ze. Ik lachte en vertelde dat ik het de eerste keer, zo`n 15 jaar geleden, toen mijn kat nog mee op reis ging, ook heel spannend vond. Maar dat ik het nu makkelijk vind, want het is alleen maar rechtdoor. Niet moeilijker dan van Utrecht naar Maastricht. Alleen bij Milano moet je even opletten voor de afslag naar Bologna, vlak na de tol. Wij namen hartelijk afscheid. Zij gingen door naar Toscane en ik nam de volgende etappe richting Milaan.
Attentie, Bologna, grote pijl naar rechts! Nu al! Het tolstation ligt voor me. Als de sodemieter zorg ik dat ik een paar banen naar rechts kom en net op tijd neem ik de afrit. Mijn hart klopt in mijn keel. Hebben ze de afslag verplaatst? Of heb ik mijn herinnering zelf verzonnen. Niet zoveel denken had ik met mezelf afgesproken. Al die onzinnige gedachten die een gebeurtenis keer op keer weer tot leven brengen. Slaat nergens op. Ik lijk wel een koe: 7x herkauwen. In gedachten sluit ik een deur achter me, stevig, op slot. Zo dat is klaar. Attentie! Hier en nu! Waar ben ik nu? Op weg naar Bologna!

Ik breng mijn adem weer laag, let op mijn houding: rug recht, overbodige spanning uit schouders, bovenbenen en handen loslaten. Ik wiebel met mijn tenen in mijn schoenen. Hier, nu, ik ben hier, nu.
Een diepe zucht ontsnapt me. Hè, hè, ik ben er weer. Die stomme gedachten die telkens weer ergens anders brengen. Ik wil ze niet, niet nu.
Ik richt mijn aandacht op de weg, mijn spiegels en het landschap. Blauwe lucht en zon, heerlijk na een bewolkt, regenachtig en koud Duitsland en Zwitserland. Het word al lekker warm, mijn jas kan uit bij de volgende stop. En zomaar welt er een liedjein me op. Summertime, when the living is easy. Ik zing het uit volle borst op weg naar Bologna. Ik ken alleen nog het eerste couplet, maar ik heb klanken in overvloed om er twintig coupletten met variaties aan vast te knopen. Daarna zing ik alles wat ik zie, dat helpt vooral heel goed om mijn aandacht te richten en het maakt me vrolijk.

Ik herinner me nog wel jaren geleden dat ik helemaal stuk op de boot aankwam na 2 dagen rijden. Teveel spanning, teveel haast, teveel prikkels. Ik ken die zomerse wegwerkzaamheden die de autorijder vertraging en stress bezorgen. Mij maak je niet gek meer. Ik neem de tijd. Sinds ik, ook bij ritten in Nederland voor mijn werk, bewust mijn aandacht richt op waar ik die wil hebben, ontspan ik meer en heb ik meer plezier in de tocht.
Uiteindelijk kom ik heel ontspannen en niet zo erg moe in Jesi aan, mijn favoriete laatste stop voor ik de boot neem van Ancona naar Patras.
Maar de grootste beproeving moest nog komen. De boot vertrok met 3 uur vertraging uit Ancona en zou uiteindelijk met 5 uur vertraging aankomen in Patras. Precies op het moment dat de zon onder gaat op 23 juni in Griekenland. Angst vloog me aan.
Moest ik die afschuwelijke enge weg van Patras naar Korinthe in donker rijden? Een weg in aanbouw, met hele smalle banen, vrachtwagens op mijn achterbumper en iedereen rijdt er te hard. Angstscenarios spookten door mijn hoofd. Zou ik mijn neef of schoonzus bellen om in Patras te blijven? Ik zag mij al in paniek door de afzettingen rijden, of een noodstop moeten maken, geplet tussen twee vrachtwagens, te hard moeten rijden omdat ze me van achteren opjagen, het ravijn in… Het klamme zweet brak me uit en ik kon niet meer nadenken. Paniek lag op de loer.
Het enige wat ik wel kon doen was mezelf rustig maken. Mijn angst aanvaarden, andere gedachten, andere scenario’s voor me zien, zodat ik de tocht tenminste rustig en gefocust kon maken. Het lukte me redelijk.
Ik stelde me een rustige weg voor met de rode achterlichtjes van een andere auto voor me om te volgen. Ik zag een lege ruimte achter me. Jammer genoeg geen volle maan, want ik wist dat de maan nieuw was en me dus niet behulpzaam zou zijn.

Reis Patra Epidavroskorinthos-patra

 

De weg was erger dan verwacht. 100 km lang één smalle route tussen pionnen en duizenden paaltjes met pijlen en ontelbare bochtjes in pikkedonker.
Focus op de weg, geen afleidende gedachten. Er reed een vrachtwagen voor me met wel 20 rode achterlichtjes. Hij reed precies de goede snelheid. Hij was mijn gids. Focus. Achter mij duwde een vrachtwagen, maar ik zwaaide naar hem en hij nam afstand. Met zijn lichten knipperde hij geruststellend naar me. Inhalen was onmogelijk. Dat ging een tijdje goed.
Maar ik moest ergens tanken, ik reed nog steeds op Zwitserse benzine en die was bijna op. Dat was niet handig, want daarna was ik mijn gids kwijt en omdat ik in donker niet zo goed zie, dook de angst weer hevig op. Ik bleef een kwartier staan en bracht de grootste paniek tot rust. Ondertussen zag ik een hele rij vrachtwagens voorbijkomen, allemaal van de boot. De stroom droogde op. In de hoop dat ze nu allemaal weg waren, verzamelde ik moed om mijn weg te vervolgen.
Focus op de weg, alle andere gedachten uitbannen, doorademen, spanning loslaten, ik kan dit. Nog een uur  te gaan. Focus, rustig aan, zoveel mogelijk met groot licht. Er leek geen einde aan te komen. Gelukkig was het stiller geworden en waren er geen bumperklevers meer, maar ik moest wel zelf mijn weg vinden tussen die paaltjes door.
Plotseling zoefde ik de vierbaansweg op. Korinthe! In donker had ik de berg met de antieke Akropolis niet al van verre gespot. Opgelucht en blij begon ik weer te zingen. Deze draak had ik verslagen.
Dimitris belde, ‘waar ben je?’, ik kon hem geruststellen.
De bergweg naar Epidavros kende ik goed, ook in de nacht, daar was ik niet bang voor. Rustig nam ik bochtje na bochtje en genoot van iedere kilometer dichterbij huis.
Om 1 uur ‘snachts, uitgeput van de spanning, maar ook trots op mezelf dat ik het toch weer geflikt had, kwam ik thuis. De tafel stond vol met heerlijke verse salades van groenten van ons eigen land en natuurlijk lamskoteletjes, dat is zo langzamerhand traditie geworden. Hij had op me gewacht met eten. 5 uur later dan gepland. Ik was thuis.

Voor iedereen die nog een vakantietocht gaat maken: Aandachtig autorijden.

Hier een paar tips, die in ieder geval voor mij heel goed werken.

  1.  De tijd nemen. De reis ruim plannen.
  2.  Ademhaling zo laag mogelijk. Vanuit het bekken ademhalen.
  3.  Bewegen. Er zijn veel oefeningen die je ook zittend in de auto kunt doen. Schouders draaien,bilspieren aanspannen, wiebelen met de tenen, bovenlichaam draaien of zijwaarts bewegen, gezichtsspieren aanspannen, handen en armen strekken en schudden.
  4.  Zodra gedachten die je op dat moment niet wilt, het overnemen, de focus terug brengen naar Nu.
  5. Het landschap bezingen.
  6. Of zing Summertime mee met Ella Fitzgerald

Fijne vakantie

Karen de Vries

Bewaren

Be Sociable, Share!
Griekse taal cursus online

Gratis Griekse taallessen online voor beginners

Vul je naam en emailadres in en je krijgt toegang tot de gratis Griekse taallessen.

Gelukt! De link naar de lessen komt in een email naar je toe.